Waarom kunnen hoogspanningskabels niet ondergronds worden begraven??

---

Wat is een hoogspanningskabel?

Ultrahoogspanningstransmissie verwijst naar het gebruik van 500 kV-1000 kV-spanningsniveaus voor het transporteren van elektriciteit.

Als de 220 kV-transmissie-index is 100%, de relatieve investering per kilometer UHV-transmissie, de relatieve kosten per kilowattuur elektriciteitstransmissie over honderd kilometer en het verbruik van metalen materialen, enz., zijn aanzienlijk verminderd, en de bezettingsgraad van de lijncorridors is aanzienlijk verbeterd.

In ons dagelijks leven, we kunnen vaak het bovengrondse ultrahoogspanningstransmissieproject zien, of we over de vraag hebben nagedacht: waarom kan het niet zijn zoals de ondergrondse kabel van de stad, hoogspanningsleidingen, allemaal ondergronds begraven?

De huidige ondergrondse kabels hebben over het algemeen een lager spanningsniveau.

De transmissie van lijnen met hoge spanningsniveaus vindt vaak bovengronds plaats, Dit is vooral een factor van kosten en technologie. 　　

Ondergrondse kabels zijn complexer dan de structuur van bovengrondse lijnen, met hoge technische eisen, productie, en bouwproblemen, gekoppeld aan de kabel die ondergronds is begraven, het is niet eenvoudig om fouten te vinden, herziening, en onderhoud zijn ook moeilijker.

En qua kosten, algemeen, hetzelfde spanningsniveau als de ondergrondse kabelkosten 3 naar 5 maal hoger dan de bovenleiding. 　　

Kenmerken van hoogspanningstransmissielijnen

In het bijzonder, onze gemeenschappelijke hoogspanningslijnen worden doorgaans gebruikt voor transmissie over lange afstanden.

Als er ondergrondse kabels worden gebruikt, vooral voor transmissie over lange afstanden, regelmatig door complex terrein, de kosten en technische eisen kunnen zelfs omhoogschieten. 　　

Anderzijds, ook de ondergrondse kabel itself is inherently “hard”.

Bovenleidingen in de lucht bij goede thermische omstandigheden, terwijl de lucht rond de ondergrondse kabel niet stroomt, moeilijk om warmte af te voeren, waardoor het niveau van de stroom die ondergrondse kabels kunnen overbrengen grotendeels wordt beperkt.

Het belangrijkste is dat ultra-hoogspanningstransmissie er niet in is geslaagd een effectief isolatiemateriaal te vinden voor de buitenhuid isolatielaag van de draad.

Daarom, ultrahoogspanningsdraden zijn kaal en kunnen niet ondergronds worden begraven.

Er zijn verdeelde capaciteiten rond de draden, waardoor de stroom kan weglekken.

Enerzijds om de consumptie te verhogen, anderzijds, als er een dier gesloten is, er bestaat ook het risico van elektrocutie.

Lucht is een isolatiemiddel, maar de aarde is een geleider. In bovengrondse lijnen, het is voldoende om de draad daar direct te plaatsen.

Maar dan in de ondergrond, voeg een laag isolatiemateriaal toe buiten de draad, anders, de elektriciteit in de draad ging niet ver, en door het lekken van elektriciteit zal alles wat er nog overblijft weglekken.

Ondergrondse kabels zijn complexer dan de structuur van bovengrondse lijnen, met hoge technische eisen, productie, en bouwproblemen, gekoppeld aan de kabel die ondergronds is begraven, niet gemakkelijk om fouten te vinden, herziening, en onderhoud zijn ook moeilijker.

Over het algemeen, de kosten van ondergrondse kabels met hetzelfde spanningsniveau zullen meerdere malen of zelfs tientallen malen hoger zijn dan die van hoogspanningslijnen in de lucht.

Onder de grond begraven ultrahoogspanningskabels brengen zowel veiligheids- als economische problemen met zich mee.

Als er een fout optreedt, de inspectie en reparatie van de kabel is een zeer groot project en kan het zich niet veroorloven om te gooien en te draaien.

Daarom, de huidige UHV-kabels moeten hoog in de lucht worden gehangen.

Samenvatting

De uitbestede isolatie- en beschermlaagproductie van ondergrondse kabelgeleiders is zeer streng, het normale contact van het menselijk lichaam met de buitenhuid van de kabel zal geen enkel gevaar met zich meebrengen.

Het leggen van kabels is ook heel voorzichtig, de kabel wordt grotendeels ingegraven in een speciale kabelsleuf, kabel rij pijp, of kabeltunnel, onderworpen aan goede veiligheidsisolatie en bescherming.

De diepte bedraagt ​​meestal minder dan een halve meter, en hoe hoger het spanningsniveau, hoe dieper de kabel wordt begraven.

Bovendien, er zal een kabel goed werken of een kabelmarkeringspaal als markering om de paar tientallen meters op de grond waar de kabel begraven ligt om mensen aan de veiligheid te herinneren.

Daarom, ondergrondse kabels veroorzaken doorgaans geen gevaar voor omwonenden.